ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Στις 29 Νοεμβρίου ο Θεοφιλέστατος μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος τίμησε με την παρουσία τον Πανηγυρικό εσπερινό και την Θεία Λειτουργία επί της εορτής του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου Αποστόλου. Στο πέρας δε της Θείας Λειτουργίας εκφώνησε διδαχτικό και πνευματικό λόγο τον οποίο συνοψίζουμε ακολούθως.

Αφού ευχήθηκε τα Χρόνια Πολλά στους εορταζόμενους και σε όλους τους/τις παρόντες ο Δεσπότης θελησε να εκφράσει ένα μήνυμα το οποιο εχει να κανει με τον ολο προσανατολισμο της ψυχης μας. Στο βάθος ανεφερε, αρχιζει να φαινεται η εορτη των Χριστουγέννων η οποια δυστυχως εχει εκφυλιστεί σε ενα κοσμικο γεγονός. Είναι περισσότερο ανταλλαγή ευχών, αργίες ή διακοπές για τα μαθήματα, ίσως καποια δωρα στο μετρο που μας επιτρεπεται, το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και γι κάποιους ευαισθητοποιημένους ο έρανος της αγάπης. Αυτο το οποιο όμως πρεπει επίσης να μεινει μεσα μας είναι το γεγονος οτι η γιορτη αυτη να ειναι η επιβεβαιωση της πιστεως μας. Μία αισθηση οτι τελικα ο Θεος, ο Χριστός είναι μαζί μας, μεθ υμων ο Θεός, οπως και ψέλνουμε. Επειδη αυτο δεν είναι εύκολο. Η νηστεία των Χριστουγέννων δεν είναι ίδια με αυτη του Πάσχα η οποία είναι μία νηστεία μετανοίας. Η παρούσα νηστεία είναι πιό χαλαρη, τρωμε ψαρι, λαδερα κτλ. Εχουμε το πνευμα με την υλη μας. Και συνηθως επικρατει η ύλη. Επικρατεί ο χρόνος, η παροδικότητα μας, η εφημερότητα μας και εχουμε το κουραγιο  ενω εχουμε τοση αναγκη να ασχοληθουμε για τα μετα τον χρονο, για την αιωνιοτητα για περαν απο τα ανθρωπινα, λιγο το Θεο να βρουμε και λιγο Αυτον να συναντησουμε. Το κατανοεί λοιπον ο Θεος και γι αυτο μας δινει σιγα σιγα όλο και περισσότερες ευκαιριες και ήδη από την ημέρα της εορτης της Αγίας Αικατερίνης ψαλλονται στην εκκλησια οι Καταβασίες των Χριστουγεννων, ο Χριστος γενναται δοξασαται, μπαινουμε σ αυτο το κλιμα. Λιγες μερες μετα, σημερα το πρωι ψάλλουμε το Κοντάκιον το οποιο Η Παρθενος σημερον τον Προαιώνιον Λόγο και αρχίσανε τα Θεοτοκία των Χριστουγεννων, αυτα ειναι τα τα τροπαρια που αρχιζουν με το νυν. Γι αυτο ειναι καλο να παιρνουμε ως προσημο αυτους τους υμνους τείνωντας προς τα Θεία. Μεσα σ ολο αυτο ερχονται καποιες γιορτες οπως τα Εισοδια της Θεοτοκου ο Αγιος Ανδρεας. Ο Αγιος Ανδρεας, ενας απλος ανθρωπος, μαθητης του Ιωαννη του Προδρομου. Τα πρωτα τροπαρια που ψαλλονται τα λεγομενα Κεχραπαρια αυτο λενε. Οτι ειτανε μεταμορφωμενος απο το φως του Προδρομου, διαχυμενος απο την φωνη του, γεματος απο ακουσματα Προδρομικου λογου, ενος φωτισμενου Αγιου ανθρωπου. Εφοιτησε διπλα σ αυτον, εζησε μαζι του. Αυτος λοιπον το πρωτο σημαντικο που εχει, ειναι η αναγνωριση του Χριστού.Οταν τον ειδε αμεσως μαγευτηκε, φωτιστηκε, πηγαινει και λεγει στον Πετρο τον αδελφο του ΄΄Ευρηκαμεν Μεσσιαν΄΄ τον αναγνωρισε ως Θεο, πραγμα καθολου ευκολο. Για να αναγνωρίσει καποιος  τον Θεό στην ανθρωπινη μορφη του πρεπεις να εχει πολύ καθαρη καρδια. Μεσα στην Αγια Γραφη εχουμε και αλλες αναγνωρισεις και ομολογιες πιστεως. Συνηθως αυτων προηγείται μία κατάσταση που δεν βοηθαει πχ ο αποστολος Παυλος, ο οποιος ηταν φημσμενος ως σαυλος, διωκτης των Χριστιανων, φανατικος Εβραιος ο οποιος πηγε στην Δαμασκο για να συμμετασχει στους διωγμους των εκει Χριστιανων. Πηγαινει λοιπον, βλεπει στο δρομο το οραμα της Δαμασκου, συγκλονιζεται και μεταστρεφεται, αποσυρεται για 3 χρονια συναντα τους Αποστολους και επιστρεφει ενας αλλος Παυλος. Αλλη ομολογια ειναι αυτη της Σαμαρειτιδας, της Αγιας Φωτεινης, η οποια αρχικα ηταν μια μοιχαλιδα γυναικα. Συναντωντας το Χριστό συγκλονιζεται οταν Εκεινος της αποκαλυπτει τον αμαρτωλο βιο της διακρτικα. Φευγει λοιπον και λεει οτι συναντησα καποιον ο οποιος μου ειπε τα της ζωης μου. Μηπως ειναι ο Μεσσίας΄?

Τριτη ομολογια, τριτο περιστατικο, παλι αρνητικης προυποθεσεως που καταληγει σε ομολογια ειναι η ομολογια του ληστη επανω στο σταυρο. Ο ληστης πανω στο σταυρο δεν είχε προυποθεσεις για να αναγνωρισει τον Χριστό ως Υιό του Θεού χωρις να δει θαυματα ή ακουσει ακουσει διδιασκαλιες, με μονο εκεινη τη στιγμη βλεπει αυτο το οποιο συνεβη, συγκλονιζεται και ομολογει τον Χριστο ως Θεο.

Τεταρτο παραδειγμα ειναι ο δυσπιστος, ο ολιγοπιστος Θωμας.

Πλην του ληστου ο οποιος δεν ειχε προυποθεσεις, οι υπολοιποι τον ακολουθησαν. Τα παρατησαν ολα και κεντρο της ζωης τους εγινε ο Χριστος, η διδασκαλια του, το μηνυμα του, η ομολογια της Θεοτητος του. Και μαρτυρουν για Αυτον. Μαρτυρησε ο Ανδρεας, μαρτυρησε ο Παυλος μαρτυρησε ο Θωμας, μαρτυρησε η Σαμαρειτις. Ζουν λοιπον μια δυνατη εμεπιρια ομολογουν το Χριστο και δεν ξεχνουν ποτε την ομολογια αυτη. Και γιατι εμεις που τοσα χρονια ερχομαστε στην εκκλησια, ερχομαστε στην εκκλησια, αγοραζουμε βιβλια, εγω την Πειραικη Εκκλησία δεν έχουμε βρει εναν τοσο αγνο ποθο. Ας προσπαθησουμε να γινουμε λιγο ανθρωποι του Θεο. Ας ολη η ζωη μας μια συναντηση με τον Χριστο. Ειναι αδικο για τον ευατο μας να περασουμε απο αυτη την ζωη χωρις να συνατησουμε τον Χριστό.

Χρονια σας Πολλά